Geen categorie

Kokend zit ik op de bank

Kokend zit ik op de bank. Van boven komt een soort mantra mijn kant op MamaaaMamaaa

Dit duurt al een half uur. En ik kan gewoon niet meer. LAAT ME MET RUST denk ik alleen maar. Ben zo enorm boos in mezelf en voor dat ik het weet sta ik als een malle terug te gillen. Ik zie het mezelf gewoon doen alsof ik van een afstandje sta toe te kijken. Ik kan het niet stoppen. Ik lijk wel hysterisch.

En ik ben zooo boos op mezelf. “Wat ben je nou voor labiel figuur” zeg ik tegen mezelf. Al die ingehouden woede ik lijk wel een wandelende vulkaan. Lekker zo’n moeder. Ik voel me helemaal geen vrouw ik voel me een klein meisje. Schuldgevoelens grijpen me naar de keel. 

Die eerste jaren zijn zo belangrijk met mijn kind en ik ben het helemaal aan het verzieken.

Door al deze lagen van woede kan ik niet eens zien wat het is dat mijn meisje van mij wil. Namelijk aandacht en liefde en het gevoel veilig te zijn bij mij.  Ze is een grote wandelende spiegel waar ik weiger in te kijken. Want dit is alles wat ik bij mijzelf mis. Een wond die is opengereten op het moment dat ik moeder werd. Zoveel liefde had ik nog nooit gevoeld voor niemand. Zeker niet voor mezelf. En dat maakt me doodsbang.

Dit was ik een jaar of 6 geleden. 

Moe, in de war, angstig , weinig zelfvertrouwen en totaal grensoverschrijdend bezig. Naar mezelf en naar mijn kinderen voor mijn gevoel. Ik was een perfectionist die zich verstopte in haar chaos. Waarom overkomt mij dit is wat ik regelmatig dacht.

Het zaadje dat deze breakdown had veroorzaakt was al veel eerder gepland. Mijn reis om moeder te worden, mij een echte moeder te voelen is een lange geweest. Na een postnatale depressie na mijn eerste zwangerschap en een burn-out na de tweede.

Roze wolk? Geen idee. Hormonen op hol ja dat wel.

Een kat in het nauw maakt vreemde sprongen en ik ben gaan springen. Alle kanten op om deze situatie beter te maken. Om aan mezelf te werken. Het begin van een lange reis waarop ik steeds meer ben gaan beseffen dat het mijn taak is als ouder om ervoor te zorgen dat ik van mezelf hou. Mezelf op de eerste plaats durf te zetten zodat ik hierin het goede voorbeeld geef en duidelijke grenzen kan laten zien. Zodat ik liefde over heb om aan de mensen om mij heen te kunnen geven. Ik leerde dat je alleen kunt geven vanuit een overstromende kop. Uit een lege kop valt niks uit te delen.

Ik begon langzaam te begrijpen dat het moment van moeder worden het moment is geweest dat ik een enorme shift in identiteit heb gemaakt. In één keer was daar dat meisje waar IK verantwoordelijk voor was, waar ik van hield zonder haar eigenlijk te kennen. En laat dat nou iets zijn geweest waar ik niet zo goed in was tot aan dat moment toe, van iemand houden.

Ik kon er hier niet onderuit, moederliefde is een oerliefde, zo vanzelfsprekend.

 Maar voor mij was het angstaanjagend! Hier is mijn reis terug van mijn hoofd naar mijn hart begonnen. Die ging dus dwars door mijn eigen blokkades heen

Deze reis die zoveel STRESS in mijn lijf bracht dat mijn hormonen hier finaal van uit de bocht vlogen met als gevolg een postnatale depressie. En door het niet (h)erkennen hiervan een vette burn-out hier overheen na mijn tweede bevalling.

Dit was het gevolg en nu wist ik waar de oorzaak lag en kon ik hiermee aan de slag.

Alles wat ik leerde, alle kennis die ik ondertussen had over klachten die vrouwen kunnen ervaren hormonaal, hoe je je eigen mindset kunt veranderen. 

Ik wilde dit ook aan andere moeders meegeven. Want als ik deze klachten ervaarde dan zouden er zeker meer vrouwen zijn die in hetzelfde schuitje zitten. Daar was een nieuwe missie geboren. Alles wees erop dat dit mijn nieuwe doel was. Dat dit het smeulende vuurtje was dat klaar was om ontstoken te worden.

Twee jaar later had ik mijn eigen praktijk.

En nu? Het vuurtje brand als nooit tevoren. Ik heb afgerekend met de angsten die me tegenhielden en de negatieve overtuigingen over mijzelf die me klein hielden, onzeker maakte en die voor mij het moederschap zo angstaanjagend lieten aanvoelen.

Ik kan nu zien dat ik de moeder ben voor mijn meiden die ik wil zijn.

Ik ben zoveel sterker uit deze TRANSFORMATIE gekomen, want dat is echt wat het is. Ik ben niet meer dezelfde vrouw of liever hetzelfde meisje als dat ik was voordat dit allemaal gebeurde. Ik heb mezelf leren kennen op een manier die ik nooit voor mogelijk heb kunnen houden. Ik heb de liefde leren kennen zoals ik hem nooit eerder had ervaren. En ik heb van mezelf leren houden. Door het afpellen van alle lagen van conditionering en zelf aangenomen overtuigingen sta ik nu dichter bij mezelf dan ooit.

En het toffe is dat ik er nu ben voor de vrouwen die zich herkennen in mijn verhaal.

Die ik zo goed kan begrijpen en hierdoor begeleiden. Zodat ze er niet zoveel jaar over hoeven te doen om te komen waar ik nu ben.

Als jij dat bent weet je dan welkom! 

Geef jezelf de kwaliteit van leven die je verdient. Dat zal in de omschakeling misschien even wat groeipijn kosten maar geloof me als je daar bent op het punt dat jouw kop overstroomt van liefde dan is het dat meer dan waard.

Je geeft je kind de kans zich te ontplooien op de manier die bij hem of haar past. Je kind hoeft zich niet langer te schikken naar jouw oude pijnen en angsten maar is vrij om zelf te gaan ontdekken wat hij wel of niet wil in dit leven.

Een vrij individu, zonder aanhangende trauma’s overtuigingen en angsten van mama. En vrij om zelf fouten te maken in dit leven. Gesteund en beschermd door jou objectieve begeleiding.

Focus je vanbinnen naar buiten. Alles wat je erbuiten jou speelt begint in jezelf. 

Kijk van binnen naar buiten en zie dat je kind een eigen individu is.

Die jou als grootste leermeester heeft in die eerste cruciale jaren van zijn of haar leven. Jij spreekt de waarheid, zoals jij je gedraagt zo zal je kind zich ook gaan gedragen. Wees je daar super bewust van. En weet ook dat je niet alles perfect hoeft te doen. Dat je fouten mag maken.

Door dit te laten zien zal je kind dat ook gaan geloven en vrij van perfectionisme opgroeien. Dan mag het falen. Dan voelt het zich sterk bij zichzelf. In zijn eigen authenticiteit.

Weet dat jij helemaal goed bent precies zoals jij bent met je onzekerheden. Laat je niet beïnvloeden door je twijfels of je het wel doet zoals het hoort. Jij bent baas in eigen leven in eigen energie.

En bescherm jouw eigen energie. Voel of je je thuis voelt bij jezelf ook op de momenten als het allemaal wat minder gaat.

En verlies jezelf niet in het zoeken naar de perfecte manier van opvoeden, van vrouw zijn, van werkneemster zijn. Dit is niet waar het om draait.

Voel dat warme gevoel dat je voelt als je relaxed en ontspannen bent. Dat is wie jij bent.

Liefs Sarah

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *