burn-out moederschap

De band die je met je moeder ontwikkeld is een blauwdruk voor de rest van je leven

Van dit soort uitspraken gingen altijd mijn ALARMBELLEN rinkelen. Wat voor soort blauwdruk moet mijn oudste dochter dan wel niet hebben meegekregen voor haar volwassen leven? Heb ik haar verpest, een getraumatiseerde blauwdruk meegegeven, zal ze nu nooit een liefdevolle band met iemand kunnen aangaan en altijd een gevoel van minderwaardigheid voelen ergens diep vanbinnen???

Paniek, stress, schuldgevoel, woede een kleine greep uit de emoties die zich dan met elkaar mengde in mijn lijf.

Misschien denk je nu wel wat is er in hemelsnaam gebeurt dat je zo reageert?
Na de geboorte van mijn oudste dochter ben ik hormonaal uit balans geraakt. Postnatale depressie, mommy burn-out hoe je het maar wilt noemen.
MIJN HORMONEN LAGEN OVERHOOP!

Ik had op dat moment zoveel stress in mijn lichaam dat mijn complete voorraad oxytocine beperkt was. Bij ons vrouwen is dat een hormoon dat bij hoge stress wordt opgemaakt. Dit is mede het hormoon dat ervoor zorgt dat je een band voelt en opbouwt met je kindje als het geboren wordt. Ze noemen het ook wel het knuffelhormoon en het is verantwoordelijk voor de toeschietreflex bij borstvoeding.

Een tekort aan dit hormoon kan zorgen voor de baby blues of zelfs het ontstaan van een postnatale depressie.

Dus in plaats van op een roze wolk zat ik met mijn hoofd in een wolk. En die was niet roze. Over die eerste periode dat zij klein was heb ik me altijd zo enorm schuldig gevoeld. Het gevoel gehad dat ik haar enorm te kort had gedaan en dat ze beschadigd was omdat ik met mijn hoofd niet compleet bij haar aanwezig kon zijn en alleen maar in beslag werd genomen door mijn pieker gedachtes. Je kunt je voorstellen dat uitspraken zoals hierboven zorgde voor de nodige stressreactie in mijn lichaam.

Maar hoe laat je dat los, hoe accepteer je dat dat zo is geweest? Je kunt de tijd niet terugdraaien, je kunt niet veranderen wat er is gebeurd. Schuldig voelen is een enorme grote last die je continue met je meedraagt. En die je op een grote manier onbewust beïnvloed in de keuzes die je maakt.

Waar je voor moet oppassen is dat het niet je waarheid wordt. Jij hebt het zo beleefd maar is dat ook wel de beleving van de ander? Als moeder voel je je enorm verantwoordelijk voor je kind. En wil je alles helemaal perfect doen en zeker je kind niet schaden op wat voor manier dan ook, maar is het niet onoverkomelijk dat dat op wat voor manier dan ook een keer zal gebeuren? En is dat misschien ook niet gelijk het leerproces waar het kind doorheen zal moeten? Kijk eens om je heen. Iedereen heeft wel iets wat ‘ie zeker “anders gaat doen als dat zijn ouders” hebben gedaan.

“EEN MOEDER IS OOK MAAR EEN KLEIN MEISJE DAT GROOT IS GEWORDEN”

Deze uitspraak las ik een paar jaar geleden en die kwam zo bij mij naar binnen. Want zo is het wel. Je doet je stinkende best en dat is genoeg. Juist als je alles perfect wilt doen zal je het nooit goed doen in je EIGEN OGEN. En misschien net zoals mij jezelf continue gaan veroordelen op alles wat niet goed gaat. Jezelf vergelijken met andere moeders bij wie alles vlekkeloos lijkt te gaan en daardoor steeds onzekerder worden over je eigen kunnen en een enorm schuldgevoel gaan ontwikkelen richting je kind.

Ik heb dankzij Creatrix®️ kunnen accepteren dat ik deze postnatale depressie heb gehad. Ik schaam me er niet meer voor en voel me ook niet meer schuldig. Ik weet dat ik op dat moment heb gehandeld vanuit mijn allerbeste kunnen en ik weet dat ik altijd zal blijven doen. Terugkijkend naar de foto’s van toen zie ik een lieve moeder die alles voor haar dochter over heeft. En die enkel door haar eigen hersenspinsels in de weg werd gezeten en niet door de realiteit.

Al de gevoelens van schaamte, schuldgevoel, minder voelen als een ander en ik kan nog wel even doorgaan zijn weg. Ik weet nog precies wat er is gebeurt maar kan er nu naar kijken met een hele andere blik.

Dus als ik nu dit soort uitspraken lees dan denk ik ja dat geloof ik wel.

Ik hoop dan dat ik allebei mijn dochters heb meegegeven in hun blauwdruk dat opgeven geen optie is, dat je vecht voor de mensen van wie je houdt en dat zij de inspiratie zijn geweest voor mij om door te pakken en mijn zooi uit de weg te ruimen. Uit pure liefde voor hun en voor mijzelf. Best een mooie blauwdruk dacht ik zo. 💖

Liefs Sarah

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *